Haikus, we zullen ze niet begrijpen, schreef Roland Barth al. Hoe dan ze zelf schrijven.  En weer vertalen!

In het Nederlands heb ik zoveel mogelijk de drieregelige 5-7-5 lettergrepen vorm aangehouden, in het engels ben ik daarvan vrijwel afgestapt en heb ik meer de klank-eenheden gevolgd. Ook heb ik niet altijd de natuur een plaats toegedicht.

De Japanse haiku dichter Basho schreef een journaal van zijn reis naar het Noorden van Japan, dat ook haikus bevat.  Ze maken deel uit van het journaal. Hetzelfde geldt voor mijn haiku-achige teksten, maar ik breng ze hier ook bijeen in een eigen deel, haal ze zo een beetje uit hun contekst en maak ze daardoor kwetsbaar.  Het zij zo.

Ik zie de haiku hier meer als een techniek van observeren en concentreren – zich losmakend van de werkelijkheid. Net als zazen – het eindeloos zitten. En het werkte - op reis. Een manier om door te dringen in het bestaan beseffend dat het ondoordringbaar is. Een vorm van doeltreffendheid zoals bliksem. Het aanvaarden ook van het vergeefse. En toch houden van de sporen die het nalaat. Wanneer ik mijn ‘haikus’ herlees, is het als de terugkeer van een herinnering, die zich al lezend weer uitwist.